• Wpisów: 59
  • Średnio co: 28 dni
  • Ostatni wpis: 3 lata temu, 18:46
  • Licznik odwiedzin: 14 515 / 1708 dni
 
npzbloog23
 
Po pierwsze przepraszam, że tak dawno nie pisałem (wiecie - obowiązki).

Najpierw chciałbym dokończyć parę zaczętych przez nas rzeczy. Może pamiętacie jeszcze nasz konkurs o rozpoznawaniu ptaków (patrz wpis „Jaki to ptak?”)? Więc chcę podać właściwe odpowiedzi i krótkie opisy tych ptaków:

1.    Sikora bogatka (patrz wpis „1. SIKORKA BOGATKA” oraz „1. SIKORKA BOGATKA cz. 2.)

2.    Wróbel domowy (patrz wpis „2. Wróbel domowy” oraz „Wróbel domowy – zdjęcia”)

Wróbel zwyczajny, wróbel domowy, wróbel, jagodnik (Passer domesticus) – gatunek małego ptaka osiadłego z rodziny wróblowatych (Passeridae), zamieszkującego Europę i Azję. Pierwotnie ptak półpustyń i stepów, pochodzi prawdopodobnie z Półwyspu Arabskiego i Azji Mniejszej. Pożywienie to głównie nasiona zbóż, chwastów, drzew i krzewów, nasiona roślin strączkowych, a wiosną drobne owady. Zamieszkuje osiedla ludzkie i ich najbliższe otoczenie.
Gniazduje w szczelinach budynków, pod dachami, w dziuplach i skrzynkach lęgowych, w gniazdach jaskółek i bocianów. Gniazdo ma kształt kuli z bocznym wejściem i jest uwite ze źdźbeł trawy, słomy, piór.

3.    Mazurek

mazurek.jpg


mazurek-ptak-lot.jpeg


wrobel_mazurek1.jpg


Mazurek, wróbel mazurek, wróbel polny (Passer montanus) – gatunek małego ptaka z rodziny wróblowatych (Passeridae), osiadły (tylko nielicznie koczujący lub przelotny), zamieszkujący Europę i Azję. W Polsce liczny ptak lęgowy. Nieznacznie mniejszy od wróbla zwyczajnego, często z nim mylony. Najpewniejszą cechą rozpoznawczą jest czarna plamka na białym policzku (wróbel ma policzek jednolicie szary). Poza tym mazurek ma brązowy wierzch głowy (wróbel – szary), a na skrzydłach dwie białe pręgi (u wróbla pręga jest tylko jedna). Obie płci ubarwione jednakowo. Zamieszkuje otwarte pola uprawne, parki, sady i ogrody, także w miastach, obrzeża lasów i borów w pobliżu pól i ludzkich siedzib. Gniazdo w dziuplach drzew, szczelinach budynków, skrzynkach lęgowych. Żywi się głównie nasionami  zbóż, chwastów, drzew i krzewów, a wiosną drobnymi owadami.

4.    Sikora czubatka

5695135_sikora-czubatka.jpg


IMG_0869.jpg


sikora-czubatka.jpg


Czubatka europejska, czubatka, sikora czubatka, sikora czubata (Lophophanes cristatus) – gatunek niewielkiego ptaka z rodziny sikor (Paridae).  Zamieszkuje większość  Europy. W Polsce średnio liczny ptak lęgowy na terenie całego kraju (lokalnie na terenach ubogich w drzewa iglaste to ptak nieliczny lub bardzo nieliczny), w górach dochodzi do górnej granicy lasu. Obie płci ubarwione jednakowo. O jej obecności świadczy wabiące, dźwięczne, gardłowe "ci ce gjurr" lub wysokie "si si". Strofa ta jest wielokrotnie powtarzana "tsi gjur". W rytm wibrującego nawoływania czubek na głowie podnosi się i opada. Sikora czubatka jest dziuplakiem. Lęgnie się w samodzielnie wydrążonej dziupli w mocno spróchniałym, zmurszałym drewnie. W skrzynkach lęgowych znajdujących się w jej środowisku naturalnym gnieździ się rzadko. Je wyłącznie owady, ich larwy i inne stadia rozwojowe (jaja, poczwarki), pająki oraz inne bezkręgowce chwytane w trakcie sezonu wegetacyjnego. Zimą może chętnie odwiedzać karmniki wystawiane przez człowieka, ale najliczniej gdy postawione są na skraju lasu. Poza tym, ze względu na rzadszą możliwość znalezienia pokarmu zwierzęcego jesienią i zimą, odżywiają się nasionami drzew iglastych, głównie sosen, świerka, jałowca i jarzębiny.

5.    Gil

23e7a197e2Gile_Matysiak_281210_Turzaw_30D0961.jpg


gil.jpg

Samiec

Gil_samica_Mat.jpg

Samica

Gil zwyczajny, gil (Pyrrhula pyrrhula) – gatunek małego ptaka z rodziny łuszczaków (Fringillidae). Zamieszkuje północną Europę i Azję aż po Kamczatkę i Japonię. Poza tym spotkać go można w północnej Turcji i Iranie. Częściowo osiadły, ale wiele ptaków migruje zimą bardziej na południe, koczując w miejscach występowania pokarmu. Często pogwizduje: diu, diu, diu lub cicho wyćwierkuje "dy" lub "ryr". Melodia nie jest głośna. Poza tym u gili występuje nieczęste u innych ptaków zachowanie - śpiewają również samice. Zasiedla wilgotne, gęste lasy iglaste i mieszane, bory świerkowe i jodłowe z gęstym poszyciem, zadrzewienia, sady, parki, cmentarze z drzewkami świerkowymi i ogrody. Unika otwartych terenów i bezdrzewnych pól. Gniazduje w sąsiedztwie jezior, strumieni i górskich potoków. Przeważnie na drzewku iglastym w gęstwinach, zwłaszcza świerkowym, jałowcowym i jodłowym.  Je głównie nasiona drzew i krzewów leśnych, np. dzikiej róży. Z owoców jarzębiny chętnie wydłubuje pestki. Wiosną odżywia się pączkami drzew, młodymi pędami. Bardzo rzadko zjada nasiona chwastów, ponieważ niepewnie się czuje na cienkich łodyżkach. Bardzo chętnie zjada nasiona (skrzydlaki) klonu. Po okresie lęgowym chętnie żywią się takimi suchymi i mięsistymi owocami jak jagody, owoce leśne - nasiona pokrzyw, łobody, jarzębiny, głogu, dzikiej róży, jaworu, czereśni, brzozy, olchy, dębu, buka, szczawiu i innych roślin, które ściągają je do parków i ogrodów.

6.    Grubodziób

blog_ne_3065396_6767064_tr_3824_kopia-kopia-993_1_.jpg


grubodziob2.jpg


Grubodziob_Czar.jpg


Grubodziób zwyczajny, grubodziób, pestkojad, grabołusk (Coccothraustes coccothraustes) – gatunek małego ptaka z rodziny łuszczaków, jedyny przedstawiciel monotypowego rodzaju Coccothraustes. Zamieszkuje strefę umiarkowaną Eurazji (poza Skandynawią) aż po Japonię i północno-zachodniej Afryki. Ptak gdy leci lub zbiera pokarm stale nawołuje ostrymi, krótkimi głosami. Melodia samca składa się z piszczących i skrzypiących tonów, które nie są zbyt wyraziste. Dźwięk grubodzioba to cykanie, które jest odgłosem kontaktowym, który często wydają ptaki w stadzie. Głos wabiący to "sik sznik" lub "ci ci ci cit". Śpiew natomiast jest cichy i rzadko słyszany. Dochodzi przeważnie z koron drzew. Zamieszkuje prześwietlone lasy liściaste i mieszane z dodatkiem grabu lub buku, niekiedy spotykany w miejskich i podmiejskich parkach z rosnącymi tam potężnymi drzewami (nawet gdy rosną pojedynczo), zadrzewieniach i sadach. Chętnie pojawia się w okolicach zbiorników wodnych. Gniazduje w rozwidleniu grubych, bocznych poziomych gałęzi w pewnej odległości od pnia w koronie drzewa lub w krzewie. Podstawę pokarmu stanowią duże, suche nasiona drzew iglastych i liściastych oraz pestki (jawora, leszczyny), ale też nasiona mięsistych owoców - głównie pestki dzikiej wiśni lub czereśni (a czasem nawet jabłek i gruszek, a na polach grochu), również nasiona innych drzew, w tym buka i grabu a także łuskane nasiona orzecha włoskiego. Oprócz tego żywi się pączkami, kwiatami, owocami, młodymi pęczkami.

7.    Raniuszek

GMhU6PcbvM9HkCAf9MhsZqswrdKLtpfN8uQCaa7Z.jpg

IMG_8908+raniuszek-KTERY-500-d.jpg

raniuszek-234-70a7f2b6c6c721abb634a0962a5d1d65.jpeg

Raniuszek zwyczajny, raniuszek (Aegithalos caudatus) – gatunek małego ptaka z rodziny raniuszków (Aegithalidae). Zamieszkuje większość obszaru Europy i Azji (wąski pas biegnący przez Azję Środkową do Chin, Japonii, Kamczatki), północną Afrykę. Nie spotkamy go na dalekiej Północy. Częściowo wędrowny (przeloty od marca do kwietnia, odloty od października do listopada, a niektóre migracje mają charakter inwazyjny), częściowo osiadły. W Polsce nieliczny lub średnio liczny ptak lęgowy (podgatunek nominatywny Ae. caudatus caudatus). W niektórych latach pojawia się masowo podczas przelotów. Przynależność do danego podgatunku raniuszka można poznać po ubarwieniu głowy. Północne populacje mają białe pióra na głowie i czysto-biały spód ciała, a południowe czarną brew na okiem. W Europie istnieje dość szeroki pas, gdzie obie formy barwne mogą się krzyżować dając mieszańce o różnie ubarwionej głowie. Odzywają się bardzo cichym, miękkim i metalicznym "sik sik" lub "terr terr". W locie wydaje wysokie "cij". Niewyraźna i piszcząca piosenka raniuszka nie jest jednak zbyt charakterystyczna. Zamieszkują lasy liściaste i mieszane, bory, młodniki, skraje lasów, zadrzewienia śródpolne, dawniej również parki i ogrody, które obecnie omija. Żywią się one wyłącznie owadami (np. mszycami), ich larwami i jajeczkami, pająkami lub innymi małymi bezkręgowcami. Ptaki te żywią się też nasionami i jagodami, tak miękkimi, że mogą je bez problemu rozłupać. Ich ulubionymi krzewami są trzmielina i wiciokrzew. Gniazda są położone blisko pnia na rozwidleniach gałęzi krzaku lub drzewa liściastego na różnej wysokości (czasem też na jałowcu, świerku, częściej wyżej położone) dość daleko od siebie, więc nie tworzą kolonii. Mają kształt misternie uwitej wydłużonej pionowo kuli ze skośnie położonym otworem.

8.    Remiz

CRW_2057-remiz400-d.jpg

remiz.jpg

remiz1002.jpg

Remiz zwyczajny (Remiz pendulinus) – gatunek niewielkiego ptaka wędrownego z rodziny remizów (Remizidae), zamieszkujący środkową i południową Europę i pas Azji Środkowej aż po Mandżurię, Półwysep Koreański i środkowe Chiny. Samice jaśniejsze niż samce, u młodych przez oko biegnie brązowa pręga zamiast czarnej. Zasiedla łęgi, brzegi mniej uczęszczanych, zaniedbanych jezior i rzek, zarosłych trzcinami, krzewami i drzewami, głównie wierzbą, rzadziej bagna i torfowiska. Gniazdo przyczepione do końca zwisającej gałązki, często nad wodą, na wysokości od 1 do 10 metrów nad jej powierzchnią. Gniazdo jest zbudowane z włókien roślinnych i puchu (wierzby, topoli), w kształcie miękkiej, workowatej, pękatej torby z bocznym otworem wlotowym. Budowa trwa przez 3 tygodnie i bardzo często samiec przystępuje do budowy następnego tak, że w niektórych okolicach liczba gniazd przekracza liczbę samic, które składają jaja w dwóch lub więcej gniazdach. Pożywienie to owady, pająki, jesienią również nasiona trzciny.

9.    Podróżniczek

podrozniczek1000.jpg

p11e.jpg

p_toc_podrozniczek.jpg


Samiec (u góry) i samica

Podróżniczek (Luscinia svecica) – gatunek niewielkiego ptaka wędrownego z rodziny muchołówkowatych (Muscicapidae). Występuje w północnej i środkowej Eurazji, zimuje w północnej Afryce i w pasie od Iranu po Półwysep Indochiński. W Polsce bardzo nieliczny ptak lęgowy. Nieco mniejszy od innych słowików występujących w Polsce – to ptak wielkości wróbla domowego. Wyraźny dymorfizm płciowy w upierzeniu – samiec w okresie godowym ma jaskrawoniebieską plamę na podgardlu i piersi obwiedzioną czarną i rdzawą obwódką. Samice mają natomiast brązowy wierzch ciała, biały spód z czarną przepaską na piersi, kremowym podgardlem i wąsem. Młodociane w odróżnieniu od samic mają podłużne, jasne kreski na całym ciele. Śpiew podróżniczka jest melodyjny, jednak zupełnie inny niż ten wydawany przez inne słowiki. Składa się z wielokrotnie powtarzanego cii, cii, cii..., po którym następuje coś w rodzaju rechotu. Preferuje miejsca wilgotne, nadbrzeżne zarośla, zakrzewione, podmokłe łąki, skraje lasów i parki. Najczęściej widywany jest w gąszczu trzcinowisk. Gniazdo zbudowane na ziemi z butwiejących liści, suchych gałązek i traw oraz mchu, wysłane trawą, ukryte w roślinności zielnej. Żywi się owadami, jesienią uzupełnianymi przez jagody.

10.    Dzwoniec

19edc30c65Dzwoniec041107_2L8C1132.jpg

266523_450794.jpg

Samica

1257092465Dzwoniec_009_LE9I1700.jpg

Dzwoniec zwyczajny, dzwoniec (Chloris chloris) – gatunek małego ptaka z rodziny łuszczaków (Fringillidae) zamieszkujący Europę, północną Afrykę i południowo-zachodnią Azję. Z reguły osiadły, ale część północnych populacji wędrowna. W Polsce średnio liczny lub liczny ptak lęgowy, rozpowszechniony w całym kraju. Wielkości wróbla. Zamieszkuje obrzeża borów i lasów mieszanych, parki, aleje, śródpolne zadrzewienia. Gniazdo w okółku młodego drzewka, przeważnie świerka. Je przeważnie nasiona chwastów i świeże pędy roślin, głównie oleistych, a także części owoców. Młode z pierwszego lęgu zjadają nasiona gwiazdnicy i mniszka oraz mszyce i małe larwy motyli. Zimą dzwońce zjadają owoce dzikiej róży, śnieguliczki, irgi, jarzębiny oraz zasuszone owoce jeżyn.

11.    Wąsatka

HlYAdgxoSwGmlYTW41Ghd0Tqw3AZO2q443IQjnu3.jpg

Samica

Bartmeise(Cropped)_by_Wolfram_Riech.jpg

wasatka.jpg

Wąsatka (Panurus biarmicus) – gatunek niewielkiego ptaka osiadłego lub koczującego z rodziny wąsatek (Panuridae). Zamieszkuje Europę na wschód od Polski na północy i Ukrainy na południu, Azję Środkową, Chiny i Azję Mniejszą. W Polsce nieliczny lub bardzo nieliczny ptak lęgowy niżu, częstszy na zachodzie kraju (tam lokalnie liczny, 1800–2500 par). Bardzo długi, schodkowato zwężający się ogon i krótkie skrzydła. Dziób ostry, lekko wygięty. U samców głowa i kark jasnoszare, na bokach głowy charakterystyczne, czarne plamy w kształcie "wąsów", które widoczne są z daleka. Samice mają głowę cynamonowobrązową bez "wąsów", beżowe pokrywy podogonowe i ogólnie bardziej matowe upierzenie. Młode podobne do samic, lecz z czarnym grzbietem i pokrywami podogonowymi. Zasiedla rozległe połacie trzcin na obrzeżach jezior i zarośnięte starorzecza. Gniazdo umieszczone nisko nad wodą w pałkach lub trzcinach. Jest zbudowane z suchych liści trzciny i wyścielone jej kwiatostanami. Żywi się głównie owadami. Z uwagi na nieliczne występowanie na terenie Polski gatunek ten jest objęty ścisłą ochroną gatunkową.



To tyle. Piszcie, który się wam najbardziej podoba ;). A teraz mała zagadka. Zgadnijcie czyje urodziny będą niedługo (bardzo niedługo) :D.

Nie możesz dodać komentarza.
Tylko zalogowani użytkownicy mogą komentować ten wpis.

  Wyświetlanie: od najstarszego | od najnowszego